АДАБИЁТНИНГ АСОСИЙ ҚУРОЛИ - Sultonova, Vazira (FILOLOGIYA UFQLARI JURNALI, 2024)
Машҳур адиб ва мутафаккирлар якдиллик билан бадиий адабиётни “сўз санъати” деб таърифлашади. Шу сабабдан ҳам сўз санъати барча замонларда ҳам адабиётнинг, демакки, танқид ва адабиётшуносликнинг ҳам мангу муаммоларидан бири бўлиб келган. Чунки сўз-энг аввало-фикр-туйғу, ижод, бебаҳо руҳий неъмат. Адабиёт дарсликларида ҳам бадиий тилнинг бу муҳим жиҳати алоҳида таъкидланади: “Тасвирийлик ва эмоционаллик бадиий тилнинг асосий хусусиятларидир”. Кўплаб шоир-ёзувчилар ва олимлар якдиллик билан “Адабиёт тилдан бошланади” деб таърифлашлари ҳам бежиз эмас. Кўп асрлик тараққиёт йўлларини босиб ўтган жаҳон адабиёти тарихига мурожаат қилинса, шундай бир ҳолатнинг гувоҳи бўламиз. Барча улуғ адиблар бадиий асар тилига ва ундаги ҳар бир сўз ва иборага алоҳида эътибор билан қарашган. Асрлар давомида ривожланиб давом этиб келган бу анъана бадиий ижоднинг муқаддас бир қонуниятига айланган десак янглишмаган бўламиз.